grafisch werk
Josette Lenders ziet een alsmaar in beweging zijnde natuur, die steeds maar weer verandert door opbouw en vooral door afbraak. Een natuur waarbij elk levend wezen een ander nodig heeft als voeding, als leef plek, als vriend en of vijand. Deze verbondenheid wil ze zichtbaar maken. Ze probeert deze dynamiek van het leven te vangen in haar etsen.
Josette Lenders ontleedt hetgeen ze ziet in haar gedachten of, wanneer dat mogelijk is, daadwerkelijk. De binnenkant van een object ziet er vaak anders uit dan de buitenkant. De verschillen kunnen minimaal zijn, niet in het oog lopend. De verschillen kunnen echter ook zo groot zijn, dat je de binnenkant niet ervaart als behorend bij de buitenkant. Zo kan iets wat er van buiten als heel vanzelfsprekend uitziet, van binnenuit reeds worden aangevreten, uitgehold zijn en helemaal verstoord. En andersom, kunnen gebouwen en organismen die van de buitenkant als oud en rot ervaren worden, verrassen door een nieuwe kiem, nieuwe impulsen, een nieuw leven.
Je ontmoet kwetsbaarheid en kracht, verval en ontplooiing naast elkaar.
Zij vormen de aanleiding tot gedachten van waaruit Josette Lenders met haar ogen naar de werkelijkheid kijkt.
Hoe zit alles in elkaar? Hoe waren of zijn de dingen met elkaar verbonden?
Ze laat nieuwe beelden en nieuwe voorstellingen ontstaan waarin ze vanuit de buitenkant op zoek gaat naar de binnenkant. Ze probeert de binnenkant en de buitenkant op een nieuwe en andere wijze in hun onderlinge samenhang naar voren te laten komen.
Haar etsen zijn het resultaat van een langdurig proces van weghalen en weer toevoegen, laag na laag, waarbij sporen van onderliggende bewerkingen aanwezig blijven.
Haar beelden proberen de kijker te verleiden om op een andere manier naar de wereld te kijken. De werkelijkheid die ze ontmoet krijgt een andere vorm, een andere gedaante.